۵٫ طرح‌های کسب‌وکار سنتی هیچ‌گونه آزمایش و اشتباهی را در نظر نمی‌گیرند.

در این پست با فرض پنجم از ۹ فرضیه‌ی اشتباه که استیو بلنک آنها را برای بسیاری از شرکت‌های نوپا، زیان‌بارتر از هر چیز دیگر می داند آشنا شوید.

یکی از خوبی‌های استفاده از مدل سنتی توسعه محصول این است که مسیری روشن همراه با موعدهایی تعریف‌شده، برای هیئت‌مدیره و مؤسسان شرکت‌ها فراهم می‌آورد. اکثر مهندسان معنای نسخه آلفا، نسخه بتا و تحویل اولین نسخه محصول به مشتری را می‌دانند.

اگر محصولی در بازار موردپسند نباشد، همه تلاش‌ها برای رفع مشکلات متوقف می‌شود. قبل از تحویل اولین نسخه محصول به مشتری، فعالیت‌های فروش و بازاریابی بدون برنامه قبلی و مبهم هستند و به‌ندرت اتفاق می‌افتد که دارای اهدافی مشخص و قابل‌سنجش باشند.

آن‌ها فاقد هرگونه روشی برای جلوگیری و یا رفع مشکلات هستند. (حتی از مشکلات باخبر نشده و نمی‌دانند چگونه از مشکلات جلوگیری کنند.)

پیشرفت مالی شرکت با استفاده از معیارهایی چون: صورت سود و زیان، ترازنامه و جریان نقدینگی مشخص می‌شوند. حتی زمانی که هنوز درآمدی برای اندازه‌گیری وجود ندارد.

درواقع هیچ‌یک از این راه‌ها برای شرکت‌های نوپا مناسب نیست. هیئت‌مدیره به‌آسانی از معیارهای سنتی مورداستفاده در شرکت‌های بزرگ که مشتری‌های مشخص و مدل‌های کسب‌وکار مختص خود رادارند، استفاده می‌کند. این معیارها، قادر به بررسی پیشرفت، تنها هدفی که یک شرکت نوپا دارند یعنی دست‌یابی به یک مدل کسب‌وکار قابل تکرار و رشدپذیر، نیستند.

هیئت‌مدیره و تیم مدیریت شرکت نوپا، به‌جای این‌که بپرسند «باید چند روز را به آزمون بتا اختصاص دهیم؟» یا «چه مسائلی در کانال فروش قرار دارد؟» باید درباره آزمون‌ها و آزمایش‌هایی که برای اعتبارسنجی تمامی اجزای مدل کسب‌وکار خود نیاز دارد، پرسش‌نمایند.

چنانچه هیئت‌مدیره شرکت نوپا به چنین سؤالاتی توجه نداشته باشد، زمان و سرمایه شرکت را بدون به دست آوردن هرگونه ارزش‌افزوده‌ای هدر داده است. هر اتفاقی که بیفتد تمرکز مدیران و مؤسسان شرکت باید معطوف به این معیار مالی باشد: نرخ مصرف نقدینگی و ارزش تعداد ماه‌هایی که پول در حساب بانکی می‌ماند.

درصورتی‌که هیئت‌مدیره شرکتی نوپا به چنین سؤالاتی توجه نداشته باشد وقت و سرمایه این شرکت به هدررفته است.

وب‌ون هرگز در برنامه خود، زمانی مشخص را برای «توقف و ارزیابی نتایج عرضه محصول» در نظر نگرفته بود. در این صورت حتماً متوجه تناقض شدید میان ۲۰۰۰ سفارشی که در روزدریافت می‌کردند و ۸۰۰۰ سفارش پیش‌بینی‌شده در طرح کسب‌وکار، می‌شد.

پیش‌ازاین که بازخوردی معنادار از مشتریان به دست آید و تنها یک ماه بعد از آغاز تحویل کالا به مشتری، وب‌ون قراردادی یک میلیارد دلاری (بله ۱٫۰۰۰٫۰۰۰٫۰۰۰ دلار) را با شرکت بکتل[۱] برای احداث ۲۶ مرکز توزیع، ظرف سه سال آینده، امضا کرد.

ادامه دارد …

منبع: کتاب راهنمای کارآفرینان

 

[۱] Bechtel

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>